تبلیغات
اهورا مزدا بی همتا - «هرجا كرد است، آنجا ایران است»
یکشنبه 9 آبان 1389

«هرجا كرد است، آنجا ایران است»

   نوشته شده توسط: محسن مهدی پور    

دکتر میر مهرداد میرسنجری
آغاز سخن

در تاریخ کهن ایران زمین، کردستان با توجه به پیشینه غنی تاریخی فرهنگی ، بخشی پر اهمیت و انکارناپذیر از تاریخ کهن 8000 ساله سرزمین ایران ویج را تشکیل داده است. در این میان شکل گیری و استقرار حکومت نیمه مستقل اقلیم کردستان  در شمال عراق از دیدگاه ژئو پلتیک وسیاست های راهبردی بلند مدت منطقه ای از اهمیت بسیاری برای ایرانیان برخوردار است  چرا که همجواری ایران با  برادران هم خون ایرانیان به جای دشمنان غیر ایرانی، همچون گذشته های دور تاریخی، تعاملی دوسویه را می تواند رقم زند.

بر این اساس پشتیبانی از اقلیم کردستان عراق به عنوان حائلی در برابر رقیبان  تاریخی آریانژادان محسوب می شود که شایسته است سیاست گذاران ایران در همه برهه های تاریخی از هیچگونه همکاری و پشتیبانی سیاسی ،اقتصادی،فرهنگی و...  از این پاره تن ایران زمین فرو گذار نکند.

بی تردید استقرار ثبات و آرامش در  مرز های باختری ایران زمین و توسعه داد و ستد های اقتصادی دو سوی مرز، فرصتی مغتنم است که با پشتوانه سترگ پیوند های مستحکم تاریخی می تواند آینده ای سازنده و در خور را برای همه آریایی تباران دو سوی مرز به دنبال داشته باشد.

به رغم تفرقه افکنی های دیرینه دشمنان یکپارچگی ایران زمین جهت تجزیه کشور ایران، بی‌تردید وضعیت  تاریخی اجتماعی كردهای ساکن ایران به هیچ روی با كردهای ساكن تركیه، عراق و سوریه نباید در یك قیاس قرار گیرد. چراكه هموندی چندهزارساله كردها در بستر تمدن آریایی، شاكله سترگ تاریخی، فرهنگی، نژادی و زبانی را شكل داده كه فجایع عظیم تاریخی همچون حمله اسكندر و رومیان و ... هم نتوانسته این پیوندها را از هم بگسلد.

پیوستگی های تاریخی کرد ها با ایرانیان

مردم کُرد از اقوام آریایی‌تباری هستند که  علاوه بر ایران در بخش‌های دیگری از خاورمیانه و  قفقاز نیز زندگی می‌کنند.
بر اساس اسناد تاریخی تمام سرزمین کردستان از آغاز شکل گیری ایران بزرگ(که سرزمین فعلی ایران بخشی کوچک از آن است) تا  واقعه جنگ چالدران، یکی از ایالات مهم ایران بوده‌است.  منطقه کردستان از سال 612 قبل از میلاد تا قرن 15 پس از میلاد یعنی چیزی در حدود 2000 سال بخشی جدا نشدنی از ایران بود و واژه کردستان  نیز نخستین بار در قرن 12 میلادی در زمان فرمانروایی سلطان سنجر دیده شده است .

کردها در تمام طول تاریخ کهن ایران زمین به عنوان مرزدارانی رشید و سلحشور برای حفظ و حراست از تمامیت ارضی ایران بزرگ، فداکاری های بسیار کرده اند. جنگ های پارتیزانی کردها در برابر دشمنان یونانی و رومی و... که از مغرب کشور ما را  همواره مورد حمله قرار می دادند و زمین گیر شدن دشمنان در برابر مقاومت کردها  بازتاب ویژه ای در اکثر کتاب های تاریخی داشته است که همواره با تحسین و شگفتی دوست و دشمن همراه بوده است.

"رشید یاسمی"  می‌نویسد: «در حصول پیشرفت‌های دولت ایران در زمان مادها در فتح نینوا و در زمان هخامنشیان در غلبه بر یونان و در دوران اشكانیان و ساسانیان در دفع رومیان و در بعد از اسلام در جلوگیری از مهاجمان و هزاران موقع سخت دیگر بعد از آن، افواج كردان را در صف مقدم سپاه ایران می‌بینیم كه برای حفظ استقلال ایران می‌جنگند».

یكی از قدیمی‌ترین اخباری كه درباره كردها در دست است، كتاب «Anabasis» یا سفرنامه جنگلی گزنفون (xenephon) سردار لشكر، جغرافی‌دان و مورخ یونان باستان است كه رویارویی كردهای ایرانی را در قالب سپاه اردشیر دوم هخامنشی (401 ـ 400 پیش از میلاد مسیح) با یونانیان باستان [در منطقه اربلا (اربیل  یا هولر امروزی)] شرح می‌دهد كه منجر به شكست ارتش ده هزار نفره یونان شد.

«استرابون» جغرافیدان و مورخ یونان باستان در چند قرن پیش از میلاد درباره چگونگی تربیت و پرورش بدنی جوانان كرد می‌نویسد: «جوانان ایرانی را چنان تربیت می‌كنند كه در سرما و گرما و بارندگی تاب و توان داشته،‌ ورزیده باشند. اینها را كردك (kardak) گویند».

در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق به عنوان بخشی از ایران بزرگ  به عنوان منطقه سورستان یا دل ایرانشهر نامیده می شد و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، منطقه دل ایرانشهر به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود که منطقه امروزی کردستان عراق در استان شادپیروز  ایران قرار داشت و شمال غربی کردستان عراق هم استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره استان شادپیروز(کردستان عراق امروزین) عبارت بودند از؛ اربلا(اربیل یاهولیر امروزی)، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی).

پروفسور ان لمبتون در تاریخ ایلات ایران از قول ابن بلخی می‌نویسد: " کردان زبدگان لشکر ساسانی بودند..." بنا بر نظر غالب پژوهشگران و محققان غیرایرانی، كردها كه از قوم ماد هستند، همواره در طول تاریخ به عنوان قومی آریایی از فرهنگ، نژاد و زبان مشتركی با دیگر ایرانیان برخوردار بوده‌اند و زبان كردی به عنوان یكی از كهن‌ترین گویش‌های ایران باستان شناخته شده است. هویت قوم كرد هم همواره با ملیت ایرانی عجین شده است.

«هنری فیلد» در كتاب «مردم‌شناسی ایران» می‌نویسد: «كردها از حیث زبان و خصوصیات جسمانی، ایرانی هستند و به عنوان شعبه‌ای از نژاد ایرانی از حیث زبان، اخلاق، عادت و شیوه معیشت با سایر ایرانیان دارای جهات اشتراك هستند».

درباره زبان کردی زبان شناسان و شرق شناسان غربی گفته‌اند که: این زبان از زبان های هندواروپایی در و خانواده‌های هند و ایرانی  و در زمرهٔ زبان های ایرانی  است وبا زبان فارسی  قرابت نزدیکی دارد.

 «دانیلو» نویسنده غربی نیز در این باب نوشته است: «كردهای تركیه هم از حیث زبان و خصوصیات جسمانی ایرانی هستند». «لرد كرزن» هم گفته كه: «زبان كردها، لرها و بختیاری‌ها شبیه زبان فارسی است و چندان تفاوتی با هم ندارند».

سیداحمد کسروی، در کتاب شیخ صفی و تبارش، در باره تاریخ تبار و زبان مردم آذربایجان می‌نویسد:" پیش از صفوی هیچ شاعر ترک گویی در آذربایجان پیدا نشد و همگی مردم هر که ماد و آریایی تبار بودند به زبان پهلوی آذری گفتگو می‌کردند که همانند لری و کردی بود..."

در کتاب کرد و کردستان ترجمه جواد هاتفی آمده است :
 "کردها از اصیل ترین نژاد ایرانی هستند که قرن ها از کرانه های بین النهرین و کشور عراق و ترکیه تا مرزهای شوروی بخشی از ایران بوده است . آنان در فلات ایران به کشاورزی و دامداری مشغولند و زبانشان بخشی از زبان ایرانیان باستانی است که هویت خود را پس از حمله سپاه اسلام حفظ نموده اند."

 در دایره المعارف کلمبیا و ایکنیک دسک آمده است : "کوردها بخشی از نژاد ایرانی هستند برخی چادر نشین هستند و برخی شهر نشین . مردمی دلاور - جنگجو و قوی دارد. "

بازیل نیکیتین در کتاب تاریخچه کرد نوشته است: "کردها ..... یکی از مهم ترین و کهن ترین ایلات ایران می باشند . طوایف گوناگونی منجمله گورانی - کلهری - سنجابی - قبادی - زعفرانلو - شادلو و . . . دارند . "

در کتاب ایرانشهر نوشته استاد شاپور راسخ و جمشید بهنام از انتشارات یونسکو آمده است: "اگر کردان را از حیث نژادی نسبت به دیگر اقوام ایرانی مقایسه کنیم از لحاظ جسمانی و چهره ای و نیرومندی به ایرانیان باستان بسیار نزدیک هستند."

پیشنیه جدایی سرزمین‌های كردنشین از خاك ایران

جنگ چالدران پیوند های هزاران ساله بخش بزرگی از کردستان را با سرزمین آبا و اجدادی خود ایران قطع کرد. بر اثر شکست غم انگیز ایران در جنگ نابرابر با امپراتوری عثمانی  در سال ۱۵۱۴ میلادی بخش بزرگی از کردستان از ایران جدا و نصیب امپراتوری عثمانی گردید.

نبرد چالدران بین شاه اسماعیل صفوی و سلطان سلیم پادشاه عثمانی  در حالی صورت گرفت كه ارتش ایران طی نبردی غافلگیرانه با كمتر از بیست و هفت هزار نفر  در برابر ارتش 120 هزار نفره عثمانی كه به توپخانه و سلاح‌های آتشین مجهز بودند، قهرمانانه مقاومت کرد و بدون دادن حتی یک اسیر،شكست خورد و این گونه بود که  بخش‌های وسیعی از بیست امارت‌ کرد نشین (كه دو سوم كل مناطق كردنشین ایران را تشكیل می‌دادند) به ویژه حاكم‌نشین بدلیس در قلمرو عثمانی قرار گرفت.

 البته بعدها شاه‌عباس كبیر و نادرشاه افشار توانستند بخش‌هایی از این سرزمین‌ها را به مام میهن بازگردانند، ولی بی‌كفایتی پادشاهان قاجار به ویژه فتحعلی‌شاه و محمدشاه قاجار و دسایس استعمار انگلیس و روسیه سبب شد بخش‌های وسیعی از كردستانات و میان رودان( از جمله كربلا ، نجف و بغداد)  مجددا از قلمرو ایران جدا شده و به عثمانی ملحق شوند.

شهرهای اشغال شده ایران در کردستان ترکیه پس از نبرد چالدران بین شاه اسماعیل صفوی و ترکان عثمانی در سال 1514 میلادی  بدین قرار می باشند : دیار بکر (آمد) - وان  - غازی عینتاب (دیلوک)  - بینگول ( هزار گل)  - آدیامان (سمسور)  - سیواس  - اسکندرون  - ارزروم  - ارزنجان - قارص  - تاتوان  - مرعش  - الازیغ (خارپوت)  - باتمان  - تونجلی (درسیم)  - ماردین  - مالاتیا  - دوغو بایزید  - حکاری (جولامیرگ)  - شرناخ  - بوتان

امپراتوری عثمانی سال ها بر بخش جداشده سرزمین کردستان در جنگ چالدران  فرمان‌راندند  تا این که با پایان جنگ جهانی اول بخش جدا شده سرزمین کردستان از ایران، در نقشهٔ جغرافیای امروزی در سه کشور ترکیه، عراق، و سوریه قرار گرفت که درسال ۱۹۲۳ تاسیس شدند .

دولت عثمانی و بعد ها  دولت ترکیه  نوین  برای انکار و حذف هویت آریایی کردی   مردم سرزمین های  شمالی کردستان  نام بسیاری از شهر ها ی آن سامان را  به ترکی تغییر داد از جمله نام های کردی –فارسی  شهرهای ، "هزار گل" به بین گول ،"آمد" به دیاربکر ،"در سیم" به تونجلی و "جولامرگ" به حکاری تغییر داده شدند.

 کردهای خارج ایران علاوه بر این سه کشور در بخش هایی از ایران شمالی(تاریخی) ، جمهوری ارمنستان، جمهوری ازبکستان و جمهوری تاجیکستان، نیز  زندگی می‌کنند.

پیشینه مقاومت كردها در برابر اشغالگران بیگانه

كردها همچون دیگر ایرانیان از اعتقادات اصیلی همچون احترام به پاكیزگی آب، خاك و آتش برخوردار بوده‌اند كه هم‌اكنون نیز بسیاری از رسوم كهن ایرانی همچون جشن‌های نوروز و چهارشنبه‌سوری با شكوه منحصر به فرد در مناطق كردنشین با جدیت پاس داشته می‌شود. كردها از دوران باستان به كیش یكتاپرستی زرتشتی اعتقاد داشته‌اند كه بعدها به دین اسلام تغییر یافته است.

كردهای سرزمین عثمانی پس از جدایی از ایران همواره با ظلم بی حد ترك‌های عثمانی  روبه‌رو بوده اند به گونه‌ای كه با اعتراف صریح مورخان ترك، عثمانی‌ها بیش از چهل هزار نفر از كردهای تكلو را به قتل رساندند و بنابر برخی روایت ها بیش از دویست هزار کرد شهر آمد(دیار بکر) در آغاز جدایی این شهر از ایران به بهانه حمایت از کشور مادری خود ایران توسط سربازان سلطان سلیم عثمانی قتل عام شده اند. رویارویی كردها علیه مظالم عثمانی از آغاز جدایی این سرزمین‌ها از ایران آغاز شد و نزدیك به ده جنگ بین آنها به وقوع پیوست.

خاطرات نوری پاشا، ژنرال كرد عثمانی كه برای رهایی كردها از یوغ عثمانی ها قیام خود را در كوه‌های آرارات و شرق تركیه آغاز كرد و قیام نافرجام او به پناهنده شدن او به سرزمین مادری، ایران انجامید ، قابل تأمل است آنجا كه گفته است: «سلحشوران كرد گویی شیران نبرد رستم و اسفندیار، با خون ایرانی خود جهت حفظ هویت نژادی و فرهنگی كهن آریایی خود در برابر دشمنان تا بن دندان مسلح عثمانی به مقاومت برخاستند... ».

علاوه بر كردهای تركیه، كردهای عراق هم جهت احقاق حقوق پایمال‌شده خود قیام‌های دامنه‌داری را تدارك دیدند كه قیام شیخ محمود مفیدزاده در سال‌های 1325 تا 1939 از مهم‌ترین آنها بوده است. این نبرد با نیروهای انگلیسی و اعراب عراقی در نهایت به شكست انجامید و شیخ محمود مفیدزاده هم به ایران پناهنده شد.

نبردهای شیخ احمد بارزانی نیز از سال‌های 1933 و 1934 در كردستان عراق آغاز شد كه بعدها توسط برادرش ملامصطفی بارزانی ادامه یافت. در نبردهایی كه بین كردها و ارتش عراق در طول سال‌های 1943، 1945، 1946 و 1947 درگرفت، ضربات سختی به رژیم عراق وارد آمد ولی اوج این درگیری‌ها در سال‌های 1956 تا 1971 بود كه قیام كردها علیه حاكمان خونخوار بعث عراق، به اوج خود رسید. سرانجام این قیام نافرجام نیز با پناهنده شدن ملامصطفی بارزانی به ایران پایان یافت.
جمله‌ای مشهور از ملامصطفی به یادگار مانده كه هنوز در اذهان میهن پرستان ایرانی زنده است و آن این‌كه «هرجا كرد است، آنجا ایران است».

کردستان امروزین

به علت عدم وجود بر آورد دقیق، حدود تقریبی جمعیتی کردستان بزرگ در مساحتی حدود 190هزار کیلومتر مربع بیش از  25000000  تخمین زده می شود که ۵ تا ۷ میلیون تن از آنها در ایران زندگی می‌کنند.

محدوده زیست اکثریت جمعیت کردهای آریایی تبار  از حد فاصل مهاباد و  سنندج آغاز  می شود  تا کرمانشاه و بخش هایی از ایلام امتداد یافته و از سوی دیگر تا کرکوک، سلیمانیه، اربیل(هولر)، دهوک، زاخو،آمد(دیاربکر)بدلیس(بیتیلیس)، تا قامشلی سوریه را در بر می گیرد.

کرد هادر سرتاسر ایران در استان‌های کردستان، ایلام، آذربایجان غربی، بلوچستان،  کرمانشاه، همدان، لرستان، خراسان شمالی وخراسان رضوی(شامل اسفراین، بجنورد، شیروان، قوچان، درگز، چناران) باجگیران ، گیلان، مازندران، گلستان، قم، قزوین، کرمان، و  فارس زندگی می‌کنند.

ریشه زبان کردی از زبان پهلوی و اوستایی ایران باستان می باشد . منطقه بسیار زیبا - دست نخورده - شگفت انگیز و رویایی هورامانات یا اورامانات که بر فراز کوهستان های زیبای کردستان قرار گرفته خود نشان از هویت کهن آنجا دارد . مردمان اورامان کردستان هنوز پس از گذشت هزاران سال به زبان پهلوی سخن میگویند و بسیاری از آداب و رسوم کهن نیاکانمان را از جمله در پوشاک،گویش و روابط اجتماعی  به زیبایی حفظ کرده اند.

زبان کردی خود لهجه های متعدد دارد  مانند: مکری، کرمانجی، سلیمانیه‌ای، سنندجی، کرمانشاهی، هورامی یا اورامی و... کرمانجی گویش کردهای شمال خراسان، ناحیه مرزی ایران و ترکیه، روستاهای تکاب وشاهین دژ، شرق ترکیه و شمال عراق است. سورانی در بخش میانی مناطق کردنشین ایران و همچنین در نیمه جنوبی کردستان عراق صحبت می‌شود. شهرهای اصلی سورانی‌زبان عبارتند از: مهاباد، سنندج، سلیمانیه، اربیل و کرکوک . کرمانشاه دارای گویش های کردی کلهری، لکی، فیلی است که در استان کرمانشاه و استان ایلام و استان‌ لرستان و مناطق هم مرز با این دو استان در کشور عراق یعنی استان دیاله و بخش هایی از کرکوک و موسل بدان تکلم دارند.


                                          کردستان بزرگ در قالب  سرزمین مادری٫ ایران بزرگ

فرجام سخن

1-تفاوت‌های آشكار فرهنگی نژادی كردها با ترك‌های عثمانی در طول سال‌ها موجب ممنوعیت كاربرد نام «كرد» و مجازات زندان برای مردمی بود كه از این نام استفاده می‌كردند و این فشارهای فرهنگی تا آنجا گسترش یافته بود كه كردها تا سالیان اخیر از بزرگداشت رسمی سنت آبا اجدادی آریایی نوروز و چهارشنبه‌سوری  محروم بودند، ترك‌های عثمانی هیچ‌گاه كردها را با این نام  نمی‌خواندند بلكه به آنها «ترك‌های كوهستانی»!! می‌گفتند و سخن گفتن به زبان زیبای كردی در تركیه به صورت رسمی ممنوع بود، گو این‌كه فشارهای بین‌المللی سبب شده كه به تازگی بخشی از این سختگیری‌ها كاهش یابد، از سوی دیگر سختگیری بی حد سران پان عربیست بعث عراق در طول دهه‌ها ظلم و جور بر كردهای عراق بر كسی پوشیده نیست كه نقطه اوج آن كشتار پنج هزار زن و مرد و كودك و پیر در حلبچه به دست رژیم نژادپرست عراق و نیز 180 هزار مفقودالاثر كرد در قیام دهه 1990 بوده که اعدام علی حسن المجید معروف به علی شیمیایی، پسر عموی صدام و قصاب کرد ها و شیعیان عراق تنها مرحمی بر درد های فروخفته هم تباران  کردستان عراق تلقی می شود.

2- كردها از نظر تاریخی حق بزرگی به گردن همه ایرانی تباران دارند  چراکه این كاوه آهنگر  رادمرد کرد بود كه ایرانیان را از ستم ضحاك ستمگر رها ساخت و درفش ملی ایران زمین را به دست فریدون داد تا بنیان کشور ایران بزرگ پایه گذاری شود، کرد های نژاده هیچ‌گاه احساس بیگانگی با دیگر ایرانیان نداشته‌اند و اشتراكات كهن نژادی، آیینی، فرهنگی، زبانی و... و افتخاراتی همچون كتیبه بیستون و طاق بستان و غیره نمادهای مشترك كردها و دیگر ایرانیان به شمار می‌روند كه این پیوند تاریخی را استوارتر ساخته‌اند. نمی توان انکار کرد که این افتخارات تاریخی قابل تفکیک و انحصار برای کرد ها و یا سایر اقوام ایرانی نیست  و با این رویکرد  که همه مردم ایران از کرد و لر و بلوچ و مازندرانی و آذری و تالش و بختیاری و گیلکی و ... دوشادوش هم و با یاری یکدیگر هویت و ملیت ایرانی را در طول تاریخ شکل داده اند،کردها هم هیچ گاه به عنوان عضوی جدا از جامعه ایرانی قابل تصور نیستند. آنچه در حال حاضر باید به آن توجه شود، پرهیز اندیشمندان كرد از وسوسه‌های تجزیه طلبانه و جدایی خواهانه  دشمنان ایران‌زمین است كه از هر فرصتی برای ایجاد و دامن زدن به اختلاف‌های  زبانی جهت تفرقه افکنی قومی و در نهایت تجزیه و كوچك‌تر كردن سرزمین مادری ایران یزرگ سود می‌جویند.

 بی‌تردید نگرش نوین به توسعه همه‌‌جانبه سرزمین كهن كردستان ایران و توجه و سرمایه‌گذاری شایسته بر روی منابع طبیعی و طبیعت زیبا و منحصر به فرد آن دیار و هم‌زمان به كارگیری بیش از پیش نخبگان و سهیم كردن هرچه بیشتر شایستگان علمی فرهنگی كرد در بدنه دستگاه‌های اجرایی كشور، علاوه بر این‌كه استفاده بهینه از تمامی ثروت‌های مادی و معنوی كشور عزیزمان ایران را در پی خواهد داشت، بهانه‌ها و دستاویزهای دشمنان قسم‌خورده ایران و ایرانی را نیز نقش بر آب خواهد ساخت .

3- از دیگر سو شایسته است دولت ایران علاوه بر به کارگیری پتانسیل های فراوان سازندگی و استعداد های نهفته در کرد ستان ایران از مردم  سرزمین های کرد نشین خارج ایران نیز به عنوان متحدانی استراتژیک و بالقوه به طور همه جانبه حمایت  نماید و در این راستا حمایت از کردهای عراق برای باز گشت منطقه کردنشین  گرمیان(کرکوک )به  اقلیم کردستان حد اقل حمایتی است که ایرانیان از برادران هم تبار خود می توانند به عمل آورند.

فراموش نکنیم که دولت ترکیه با سیاست های استراتژیک بلند مدت خود از اقلیت کم جمعیت ترکمن ها کرکوک  به بهانه نزدیکی های زبانی حمایت قاطعانه ای به عمل می آورد  و این در حالی است که ترکمن های کرکوک شیعه بوده و فقط از نظر زبانی با ترکیه نزدیکی هایی دارند.

4- با وجود این که نام "ایران" بر سرزمین واقع شده در مرز جغرافیای و سیاسی ِ کنونی ِ  ایران نهاده شده ،اما ورای نام ایران ِ سیاسی، ایران فرهنگی کلیه ی سرزمین های پیشین، در قلمروی گذشته ی ایران ِ تاریخی را در بر می گیرد. به دیگر سخن، کلیه سرزمین هایی که فرهنگ ِ آنان، در بخشی یا به تمامی با هویت، فرهنگ، آداب و رسوم، جشن ها، روحیات و معنویات، اساطیر و قهرمانان ملی، دین، زبان، و دیگر عناصر هویت ِ ایرانی نزدیکی و یا یکسانی دارد، قلمروی ایران ِ فرهنگی و تاریخی شناخته می گردد و در این میان کردستان بزرگ به عنوان یکی از ارکان حفاظت و پاسداری از سرمایه ها و میراث معنوی تاریخی ایرانی شایسته هر گونه سرمایه گذاری است.

5- انکار نمی توان کرد که ایجاد حس ماندگار ِ وطن پرستی در مقابل تهدیدات خارجی و داخلی و همچنین بسط فرهنگ هویت ایرانی در قلمروی ایران فرهنگی، این امید را در دل های آریایی تباران زنده خواهد کرد که با ایجاد بستر ها و شرایط مناسب سیاسی و فرهنگی در سال های آینده موقعیت بازیابی هم تباران تاریخی  ایران ،آماده  و فراهم گردد.